Kimse açık açık bir şey söylemiyor belki ama bakışlar değişiyor. Sorular değişiyor. Sessizlik bile değişiyor. Eskiden “yoruldun mu?” derlerdi, şimdi “ne zaman iş bulacaksın?” der gibi bakıyorlar.
Ben zaten kendimi yeterince kötü hissediyorum. Sabah uyanınca ilk düşündüğüm şey para. Akşam yatarken son düşündüğüm şey yine para. Ama en çok koyan şey parasızlık değil.
En çok koyan şey, insanın kendi evinde fazlalık gibi hissetmesi.
Ben çalışırken değerliydim de şimdi değil miyim? Maaşım gidince ben de mi eksildim?
Benim derdim işsiz kalmak değil sadece. Benim derdim, işsiz kalınca insanlığımın da sorgulanması.