Yalnızlığı Seçmedim, Öyle Bırakıldım
Yalnızlık bazen bir “tercih” gibi anlatılır. Oysa bazı dönemlerde insan yalnız kalmayı seçmez; **sessizliğin içine itilerek yalnız bırakılır.** Bu yazıda, arkadaşlıkların yavaş yavaş kopmasıyla oluşan dışlanmışlık hissini, “görüldü”ye düşen mesajları ve içte biriken kırgınlığı anlatıyorum. ---Eskiden Kalabalıktım, Şimdi Sessizlik Var
Eskiden çevrem kalabalıktı. Üç yıllık arkadaşlarım vardı; son yıllarda tanıştığım yeni insanlar da oldu.Ama son zamanlarda hepsi birer birer sessizleşti. Artık ne bir mesaj var ne de bir sohbet…
Sanki yokmuşum gibi davranıyorlar.
Mesaj attığımda çoğu zaman sadece **“görüldü”** oluyor.
Gittikleri yerlere çağrılmıyorum. Ortak gruplarda varım ama yok gibiyim.
Bazen öyle hissediyorum ki **ilişkiyi sadece ben ayakta tutmaya çalışıyorum.** En çok mesaj atan benim, en çok isteyen de…
Ama en az karşılık gören yine ben.
---
“Görüldü”ye Düşen Mesajlar ve Görünmez Olmak
Bir ilişki tek taraflı yürümeye başlayınca insanın içi yavaş yavaş yoruluyor. Dışarıdan bakınca küçük gibi duran şeyler — cevap vermemek, geçiştirmek, oyalamak — içeride büyük bir yere oturuyor.Davet Edilmeyen Kişi Olmak
Gittikleri yerlere çağrılmamak, planların hep dışında kalmak, grupta “varmışım” gibi görünüp **gerçekte görünmez** olmak… Bunlar birikince insan kendine dönüp sormaya başlıyor:“Ben mi Fazlayım?”
Ben mi gereğinden fazla çaba gösteriyorum? Yoksa gerçekten değer görmüyor muyum? ---Küçük Yalanların Büyük Etkisi
Bugün mesela biriyle oyun oynamak istedim. Yazdım: “Girelim mi?” “30 dakikaya evde olurum” dedi. Bekledim…am yarım saat sonra oyunda olduğunu gördüm ama bana bir şey dememişti. Sadece sessizlik.
Geçenlerde de “Okulda öğlen yemeği yiyelim mi?” diye sordum.
“Ailem artık okulda yememe izin vermiyor” dedi. Kabul ettim.
Ama bir hafta sonra başka bir arkadaşıyla okulda yemek yerken gördüm onu. O an çok fazla şey hissettim: **yalan, değer görmemek, dışlanmak…**
Dışlanmışlık Hissi Nasıl Büyür?
Bazen mesele “yemeği kiminle yediği” değil. Mesele **bana doğruyu söylememesi** ve beni kolayca gözden çıkarabilmesi. İnsan, değer görmediğini küçük detaylarda anlıyor. ---Kırgınlık, Unutamamak ve Yalnızlıkla Baş Etmek
Ben kin tutan biri değilim ama unutamayan biriyim.Bu yaşadıklarım içime işliyor. Bazen hepsini bir anda silmek istiyorum: uzaklaşmak, konuşmamak, mesaj atmamak…
Ama olmuyor. Çünkü yalnızlık da ağır geliyor.
**Kalmak yıpratıyor, gitmek daha da yıpratıyor.** Kafam çok karışık.
Kendimi Korumak mı, Her Şeyi Bitirmek mi?
Belki de bu kadar çaba göstermemeliyim. Belki biraz kendimle kalmalı, beni gerçekten önemseyen birilerini beklemeliyim.Çünkü bir ilişki, arkadaşlık bile olsa, **tek kişiyle taşınmıyor.**
Yorumlar